Espiritual

A formación espiritual do Seminario ten unha finalidade específica: cultivar a espiritualidade do presbítero diocesano secular.

• A formación espiritual do seminarista debe ser necesariamente diocesana, posto que se funda na relación co bispo, o presbiterio e mailos fieis. Teñen que evitarse tanto os universalismos evasores coma os localismos pechados.
   

• A Eucaristía, centro da vida litúrxica e cristiá, cume  fonte da vida da Igrexa, raíz e quicio da comunidade cristiá, constitúese, pola súa celebración diaria, no sustento básico da vida espiritual do Seminario.

• Compételle ó Seminario informar debidamente sobre a donación e as renuncias que comporta o celibato consagrado, de tal xeito que os seminaristas poidan facer unha elección libre, seriamente meditada e xenerosa.
   

• A oración persoal é un medio importante de maduración na fe. É importante que o seminarista teña unha iniciación axeitada e adique a ela diariamente un tempo para acadar o hábito da oración. Por iso a importancia do silencio interior e exterior como momentos non só para o estudio e o descanso, senón tamén como tempos especialmente abertos á escoita e ó diálogo íntimo con Deus.

• A oración litúrxica e comunitaria é tamén moi importante: por medio dela vanse comunicando, acrecentando e enriquecendo tanto a fe coma a experiencia da vocación.