 |
Quiroga Palacios 2 A |
|
|
Quiroga Palacios 2 A |
|
|
|
|
|
Ordenación sacerdotal de Cristóbal Rivas Díaz
(20.05.2009). O pasado domingo, día 24 de maio, ás cinco da tarde, na Catedral de Mondoñedo, Cristóbal Rivas Díaz, diácono da nosa diocese, foi ordenado presbítero. Na mesma celebración, que presidiu o bispo da diocese, Mons. Manuel Sánchez Monge, foron instituídos nos ministerios do Lectorado e Acolitado os seminaristas diocesanos Javier de Rosende Roca e Alejandro Piñón Espasandín.
Cristóbal, que é natural da parroquia de San Martiño de Cerdido, mantivo connosco esta entrevista:
¿Como descubriches a túa vocación?
Podo dicir que me sinto chamado a ser sacerdote xa desde neno, desde que teño uso de razón. Como sabemos, os camiños do Señor son inescrutables e, polo tanto, chama a cada un en diversas circunstancias, en calquera momento, en calquera lugar… Digo isto porque eu son dunha parroquia na que hai moi pouca poboación, a maior parte é vella, apenas hai xoves e moito menos que queiran segui-lo camiño relixioso. Como xa dixen, eu sentín a chamada ó sacerdocio desde neno, esa vocación foi madurando pouco a pouco sempre coas súas alegrías e dificultades, pero o gran segredo que sempre tiven presente é o de confiar en Xesucristo.
¿Como resumirías a túa experiencia no Seminario?
Persoalmente, para min o Seminario foi un auténtico “fogar de Nazaret”. Un fogar acolledor, onde pasei parte da miña infancia e adolescencia e sempre coas portas abertas para todos. Estiven 4 anos no menor, en Mondoñedo. Xa ingresei nel con 15 anos coa vocación sacerdotal e nel, coa vida que alí levamos, coa axuda dos formadores, compañeiros e sacerdotes, fun enraizando a miña vocación. Logo pasei xa ao Teologado, en Santiago. Foi esta unha etapa moi enriquecedora posto que é onde me formei como futuro presbítero. Unha etapa moi fermosa, ás veces cos seus altibaixos, onde se poñen as bases para que no día de mañá se poida transmitir aos demais o que alí aprendemos. Os estudos teolóxicos tamén constitúen unha base importante para a formación, e por suposto a convivencia cos demais compañeiros é outra parte esencial no Teologado posto que axuda ás relacións interpersoais. Realmente, un auténtico fogar de Nazaret con un mestre principal: Xesús de Nazaret.
¿Que persoas influíron máis na historia da túa vocación?
Foron moitas as persoas que influíron na historia da miña vocación: sacerdotes, persoas da miña familia, etc…, pero se tivese que dicir unha en concreto sería Xesús de Nazaret. Foi Él polo que sempre me sentín fascinado e chamado, foi Él polo que decidín ir ao Seminario, foi Él quen me foi levando pouco a pouco no camiño cara o sacerdocio e é Él quen de seguro culminará en min a obra boa.
¿Que significa para ti ser sacerdote?
Gustaríame dicir que nos tempos que nos tocan vivir, o sacerdocio é unha vocación que se enfronta coa mentalidade do mundo porque require renunciar a si mesmo polo Reino. Creo que esta é unha máxima que deberíamos ter en conta dado que hoxe en día iso de “renunciar a si mesmo” non está de moda e conleva moitos sacrificios. Para min ser sacerdote significa ser “portador” de Cristo alí onde queira que vaia; ser “portador” tamén do seu perdón, predicador do Evanxeo que trae a Salvación, celebrante dos sacramentos nos momentos máis significativos na vida das persoas… En definitiva, ser sacerdote significa seguir a Xesús totalmente coa mesma xenerosidade e perseverancia que Él demostrou durante toda a súa vida.
¿Cales son as cousas que máis medo che dan?
Tería que poñer unha gran lista con cousas que me dan medo, pero destaco algunhas: fracasar, caer na rutina, encerrarme en min mesmo, a permanencia no ministerio, pensar que non darei feito ben as cousas, a timidez, etc…
¿Cales son as túas grandes esperanzas como sacerdote?
Persoalmente, teño que dicir que teño vocación de “cura de parroquia”, preferiblemente rural. A miña aspiración hoxe sería a labor nunha parroquia, o ser pastor dunha parroquia, traballar o máximo posible nela e por ela. O saber transmitir aos demais as miñas vivencias, estar ao lado dos que máis o precisen, compartir cos fieis alegrías, inquedanzas, estar ao seu lado nos momentos difíciles da vida e tamén nos alegres, saber atraer aos xoves e axudarlles a descubri-la súa vocación (esta considéroa a máis prioritaria) e un largo etcétera… Éstas, entre outras moitas, serían algunhas das miñas grandes esperanzas hoxe como sacerdote.
¿Como vive a túa familia o acontecemento da túa Ordenación?
Realmente están moi felices, entusiasmados e contentos porque van ver realizado en min o que sempre quixen ser: sacerdote. Como sabemos, os pais queren o mellor para os seus fillos e cando ven a un feliz no que lle gusta, eles sempre botan para adiante e axudan en todo o que poden. Están moi felices.
¿Cales serían os grandes retos dun sacerdote novo hoxe?
Probablemente esta sexa unha pregunta difícil de responder e que ten conexión coa antes formulada sobre as grandes esperanzas porque, como dixen antes, ser sacerdote hoxe non está de moda e choca coa mentalidade do mundo. Pero creo que algúns retos poderían ser: o achegamento persoal aos xoves para axudarlles a descubri-la súa vocación, isto é, dinamizar a pastoral vocacional e asimesmo a xuvenil, e creo que outro reto fundamental sería o de responder ás esixencias do tempo no que vivimos. Hai moitos máis retos, pero creo que habería que empezar por estes.
¿Cómo foi a túa experiencia pastoral en Cariño durante este ano, sendo diácono?
Podo dicir que me resultou unha experiencia bastante enriquecedora. Estou moi contento pola acollida que tiven, tanto por parte do cura, D. Paco, como por parte da parroquia. Certamente, é na parroquia onde máis se aprende, onde se pasa da teoría (do estudio) á práctica, á realidade. É onde un se enfronta coas situacións ás veces duras dos fieis pero ás veces tamén alegres. En definitiva, é a realidade. Creo que aprendín moitas cousas que me servirán e me axudarán no meu ministerio sacerdotal.
¿Que cousas cambiarán na túa vida a partir da ordenación?
Creo que non cambiarán moitas cousas posto que xa desde o seminario se van dando as pautas para vivir como un sacerdote. Ademáis, sendo diácono xa se vai adquirindo unha forma de vida sacerdotal. Pero creo que o que cambiará, o realmente importante para min e a miña vida sacerdotal será a celebración diaria da Eucaristía, a Liturxia das Horas, a oración e a conversación co Señor cada día, ainda que sexa breve, sobre as súas palabras que debo anunciar. Penso que estas tres cousas, entre outras moitas, formarán parte da miña vida a partires da Ordenación.
¿Que habería que facer na pastoral vocacional para que máis nenos e mozos descubrisen a súa vocación?
Para o meu modo de ver é este un tema bastante difícil de solucionar tendo en conta os tempos que corremos e tendo en conta tamén que a sociedade está en crise económica, de pensamento etc… É certo que faltan vocacións e é un tema preocupante. Pero eu creo que máis que tanto lamentarse, sería importante que esas poucas vocacións que existen sexan de calidade, que sexan persoas íntegras nos distintos niveis (humano, espiritual, intelectual…) e con vocación realmente afianzada. Se temos un pouco en conta a historia da Igrexa, vemos que o Espírito sempre axudou e axuda á Igrexa en tódolos ámbitos e en tódalas épocas e penso que non houbo un momento no que non existiran sacerdotes, persoas que entregasen as súas vidas polo Reino. Polo tanto, aí vemos a forza do Espírito que sempre actúa e conduce á Igrexa polo bo camiño. Deixémonos guiar por El, e teremos respostas. Por outra banda, de cara á pastoral vocacional, penso que se debería pasar máis polas parroquias con iniciativas, convivencias, encontros… e penso tamén que os sacerdotes deberían implicarse un chisquiño máis neste tema.
Aproveito para recordar que é cousa de todos animar aos adolescentes e os xoves que se sintan chamados a vivir exclusivamente adicados a anunciar con obras e con palabras o amor de Deus, sempre cheo de sorpresas. O sacerdocio, dicía o gran teólogo San Agustín, é “oficio de amor”. Pidámoslle ao Señor que nos bendiga con novas vocacións ao ministerio sacerdotal.
Máis breve:
Un defecto: Ser pesimista.
Unha virtude: A Constancia.
Unha persoa: María de Nazaret.
Unha película: El Caballero Oscuro de Christopher Nolan.
Un libro: Testigos de Esperanza de F.X. Nguyen van Thuan.
Un momento: Calquera de paz e tranquilidade.
Unha comida: Cabrito Asado.
Un lugar: O monte das Benaventuranzas.
Un soño: Manter unha conversa co Santo Padre.
Unha palabra: Amar.
(04.12.2008). Na pasada ponte da Inmaculada, como vimos facendo cada ano, os que formamos a comunidade do Teologado Diocesano, viaxamos ata Madrid para facer unha breve visita cultural. Saímos o xoves, día 4, e fomos ata Segovia, onde quedamos a dormir. Alí aproveitamos para visitar a cidade, co seu acueducto, o seu alcázar e a súa catedral. Todos quedamos sorprendidos pola beleza da cidade e polos encantos dos seus monumentos. Na nosa viaxe aproveitamos tamén para facer unha breve visita a San Ildefonso, para visitar o Pazo da Granxa, e á cidade de Ávila.
No Seminario Diocesano de Madrid sentímonos moi ben acollidos o resto dos días, tanto polo rector, coma polos formadores e os compañeiros seminaristas. Sentímonos coma na nosa propia casa. Quédannos moi bos recordos da acollida do Seminario, da Eucaristía na Catedral da Almudena, das visitas a outros monumentos, dos paseos pola cidade e dos momentos de diversión no zoo e no parque de atraccións. Disfrutamos da viaxe e serviunos para relaxarnos e pasar moi bos momentos xuntos.
Visita do Bispo ao Teologado Diocesano
(29.10.2008). Como xa ven sendo habitual, o bispo da diocese, Mons. Manuel Sánchez Monge, visitou hoxe aos seminaristas maiores no Teologado Diocesano San Rosendo. O encontro comezou a mediodía e extendeuse ata a última hora da tarde. O bispo aproveitou para departir cos seminaristas durante o xantar e, ao longo da tarde, quixo entrevistarse persoalmente con cada un deles.
O encontro rematou coa celebración da Eucaristía, na que o bispo, durante a homilía, alentou aos seminaristas a viviren o proceso da súa formación con responsabilidade e sempre atentos a non perderse en superficialidades que nada teñen que ver co espírito de Xesús e do seu Evanxeo.
Pola mañá, o bispo participara como ponente no Curso de Teoloxía para Sacerdotes, que cada ano organiza o Instituto Teolóxico Compostelán.
Los seminaristas del Teologado Diocesano de Mondoñedo-Ferrol os abren sus puertas. Las puertas de su casa. Y, sobre todo, las puertas de su corazón.
Si atravesáis las puertas de su casa veréis cómo rezan, cómo estudian, cómo conviven, cómo se divierten. Podréis conocer sus lecturas, su manera de entender la vida iluminada por el Evangelio de Jesús...
Pero si os decidís a penetrar por las puertas de su corazón descubriréis algo mucho más importante. El centro no lo ocupan cosas, por muy importantes que sean, sino una persona: Jesucristo. Por Él y para Él viven, a Él aman con todo el ímpetu de su corazón juvenil.
Les ha llamado la atención la anchura del corazón de Cristo en el que encuentran cobijo los enfermos, agobiados, solos, despreciados y humillados. Es el corazón del Buen Pastor. Una imagen, aunque débil y frágil, de ese Cristo Buen Pastor es lo que quieren ser nuestros seminaristas en la Iglesia y en la sociedad de hoy. Ahora se preparan para ello. Con ilusión y constancia. En medio de una vida sencilla y austera.
Acompañados de unos guías cualificados: el rector, el director espiritual, los profesores... Todo bajo el aliento del Pastor de la diócesis que trata de conocer a los seminaristas uno a uno, animarles, orientarles, acercarlos a Cristo y abrirlos a los problemas de nuestro mundo.
Bienvenidos a esta Web. Y si alguno se siente llamado por Dios a la vida sacerdotal que no dude en ponerse en contacto con nosotros.
Un cordial saludo, con mi bendición.
+ Manuel Sánchez Monge Obispo de Mondoñedo-Ferrol
Inauguración do Curso no Seminario Diocesano
Mons. Sánchez Monge preside os actos de inuguración do Curso Academico 2008-2009
(03.10.2008). O venres, día 3 de outubro, inaugurouse o novo Curso Académico 2008-2009 no Seminario Menor de Mondoñedo. Os actos estiveron presididos polo Bispo da Diocese, Mons. Sánchez Monge.
O acto de inauguración comezou cunhas palabras do Bispo, ás que seguiu a lectura das memorias do curso pasado, tanto do Seminario Maior coma do Menor.
A continuación os presentes disfrutaron cunha lección inuagural a cargo do profesor D. Félix Villares Mouteira sobre A escola poética do Seminario.
Tivo lugar logo a celebración da Eucaristía, que presidiu o bispo e na que concelebraron os rectores do Seminario Maior e Menor, ademais dos profesores do Seminario e outros sacerdotes da diocese.
A celebración rematou cun pequeno ágape no que participaron tódolos asistentes.
Bispo, rector e seminaristas participan nos actos de inauguración do Curso Académico 2008-2009 no Instituto Teolóxico Compostelán
(29.09.2008). O luns, día 29 de setembro, tiña lugar a inauguración oficial do Curso Académico 2008-2009, tanto no Teologado Diocesano San Rosendo coma no Instituto Teolóxico Compostelán.
Os actos comezaron coa celebración da Eucaristía, que presidiu o Arcebispo de Santiago de Compostela, Mons. Barrio Barrio, e na que concelebraron o Bispo de Mondoñedo-Ferrol, Mons. Sánchez Monge, o director do ITC, Segundo L. Pérez López, os rectores dos Seminarios Maiores de Santiago de Compostela e Mondoñedo-Ferrol, así coma un bo número de profesores do centro.
De seguido, na Aula Magna do Insituto, tivo lugar un acto académico, que comezou coa lectura da memoria co curso anterior por parte do Secretario Xeral, ó que seguiu a lección inaugural, Ideoloxización icónica nos libros de texto. A propósito dos manuais de Educación para a Cidadanía, que correu a cargo do profesor Leonardo Lemos Montanet.
De seguido o Arcebispo de Santiago declarou inaugurado o curso 2008-2009 no Instituto Teolóxico Compostelán.
Somos a Comunidade dos Seminaristas Maiores da Diocese de Mondoñedo-Ferrol.
