![]() |
Quiroga Palacios 2 A |
|
|
|
|
|
O luns, día catro de abril, foi unha xornada especial no Teologado Diocesano. Os sacerdotes novos da diocese, acompañados polo bispo, tiveron un encontro de convivencia cos seminaristas maiores.
Pasadas as doce da mañá chegaron ó Teologado o bispo e un grupo de máis de vinte sacerdotes para pasar o día cos seminaristas maiores. Despois dun primeiro encontro informal tivo lugar un xantar de fraternidade. De seguido, despois da sobremesa, chegou o momento para compartir experiencias e inquedanzas. Interviron o bispo da diocese, Mons. Manuel Sánchez Monge, o rector do Seminario, Gonzalo Varela Alvariño e mailo delegado do clero, José Vega Pérez. Durante o encontro cada un dos seminaristas compartiu cos sacerdotes a súa propia experiencia vocacional. Tamén varios sacerdotes fixeron unha sinxela valoración da formación recibida no Teologado compartindo os seus recordos e a súa experiencia. A celebración da Eucaristía, que presidiu o bispo, foi o remate desta xornada de convivencia, que se celebrou no Teologado Diocesano co gallo do seu vintecinco aniversario.
En repetidas ocasiones, cuando nos vemos, escucho la misma súplica: “no nos lleve al sacerdote”, “mándenos un sacerdote”. Me gusta oíros estas peticiones porque entiendo que manifiestan vuestro aprecio al sacerdote, así como vuestro interés por celebrar la fe y vivir conforme al Evangelio. Las interpreto como un eco de las palabras del Papa Benedicto XVI: “Dios está vivo, y necesita hombres que vivan para Él y que lo lleven a los demás. Sí, tiene sentido ser sacerdote: el mundo, mientras exista, necesita sacerdotes y pastores, hoy, mañana y siempre”.
El sacerdote es un verdadero regalo al mundo de hoy si ayuda a diferenciar la lógica del mundo y la lógica de Dios. El mundo se guía por el afán de poder, de disfrutar, de progresar aun a costa de la deshumanización. La lógica de Dios camina por las sendas de no constituirse uno en el centro de todo, de servir y entregarse a Dios y a los demás, es decir, la lógica basada en el servicio humilde y desinteresado.
El sacerdote es regalo de Dios para el mundo también cuando trabaja con entusiasmo en la edificación y acompañamiento de la comunidad eclesial. Porque sus fieles, que viven en el mundo y están afectados por sus heridas, han de ser, con el auxilio de Dios y del sacerdote, ‘luz del mundo’ (Mt 5,16), constructores de la nueva humanidad.
El sacerdote es regalo de Dios para el mundo cuando reza por él y cuando da testimonio de Jesús con su estilo de vida, con sus gestos y sus palabras, con su fuerte vivencia de la misericordia, de la entrega y de la alegría que verdaderamente dura.
Un precioso regalo de Dios es nuestro Teologado en Santiago de Compostela, del que celebramos las bodas de plata. Un nutrido grupo de nuestros sacerdotes más jóvenes se formaron allí y son hoy su fruto más sazonado. Demos gracias a Dios por ellos, por nuestros actuales seminaristas y por todos los sacerdotes que contribuyeron eficazmente a su formación.
Recemos por los seminaristas del Seminario Menor de Mondoñedo. Reciben una muy buena formación humana y cristiana, al mismo tiempo que se les ayuda en su camino vocacional. «Se trata –decía Juan Pablo II en el 2001-- de suscitar y cultivar cada vez más una "mentalidad vocacional" que se traduzca en un estilo personal y comunitario caracterizado por la escucha, el discernimiento y la respuesta generosa a Dios que llama». El tiempo que estamos viviendo no permite vivir de inhibiciones, lamentaciones y recelos. Los nuevos retos que nos presenta nuestro mundo reclaman de nosotros el testimonio de una fe coherente y atractiva sintiéndonos seguros apoyados firmemente en el amor que Dios nos tiene. Esperamos que la próxima celebración de la Jornada Mundial de la Juventud en Madrid nos traiga como auténtico regalo de Dios un número considerable de vocaciones al sacerdocio y a la vida consagrada.
Señor Jesús, Que nos prometiste: “pedid y recibiréis, llamad y se os abrirá”, regálanos las vocaciones sacerdotales que tanto necesita tu Iglesia y el mundo de hoy.
Haz que las familias sean el campo fértil donde puedan germinar. Bendice el trabajo apostólico de catequistas y educadores, para que logren despertar y madurar la vocación sacerdotal en aquellos que Tú, Señor, has elegido a tu servicio.
Ilumina la tarea educativa de los formadores del Seminario para que creen un verdadero cenáculo donde el encuentro contigo ayude a cada seminarista a configurar su corazón de buen Pastor con el tuyo.
Que Santa María, Reina de los Apóstoles, lleve de la mano a los seminaristas y sacerdotes para que sean realmente gloria de la Iglesia y un verdadero don de Dios para el mundo. Amén.
+ Manuel, Obispo de Mondoñedo-Ferrol
O mércores de cinza deste ano, na Casa de Exercicios de Pontedeume, comezamos uns días de exercicios espirituais, que nos dirixiu o sacerdote diocesano D. Juan Basoa Rodríguez. Foi tamén a mellor maneira de empezar o tempo litúrxico da coresma; uns días adicados á oración, á reflexión persoal, á renovación interior e, en definitiva, a renovar tamén o noso si ó Señor en resposta á vocación que El nos dirixe. Foi, sen dúbida, un tempo de gracia e uns días moi agradables para todos.
O pasado día primeiro de marzo, a comunidade do Teologado Diocesano celebrou a festa do seu patrón, San Rosendo. O Vicario Xeral, D. Antonio Rodríguez Basanta, presidiu a celebración da Eucaristía e compartiu cos seminaristas unha cea especial para conmemorar a festa. Nun ambiente moi cordial e moi familiar celebrouse esta festa que este ano coincidiu fóra da Coresma. O bispo da diocese, Mons. Sánchez Monge, non puido facerse presente por estar eses días en Madrid na asemblea plenaria da Conferencia Espiscopal Española.
Entrevista a D. Uxío García Amor
D. Uxío García Amor é o sacerdote da nosa diocese que tivo que tomar a decisión de botar a andar un novo Teologado Diocesano no ano 1986, cando a sé de San Rosendo estaba vacante e el era o administrador diocesano. Sabemos dos traballos e dos esforzos de D. Uxío naqueles primeiros momentos desta institución que agora cumple vintecinco anos e, por iso, quixemos contar co seu testemuño, que agradecemos sinceramente.
Como recorda aqueles primeiros intres?
A pesar dos anos transcurridos, teño aínda unha memoria fresca daqueles momentos iniciais do noso Teologado: empezando polas conversas que mantiven cos seminaristas da Diocese cando aínda estaban incorporados ao Seminario Maior de Santiago; seguindo polas consultas que fixen a algúns dos Bispos de Galicia; e rematando loxicamente coas decisóns últimas que compartín co Colexio de Consultores, que asumían comigo naquel momento o goberno da Diocese.
Cales foron os atrancos máis difíciles de superar?
O máis dificil para min, como administrador diocesano en sé vacante, foi o ter que tomar unha decisión que podería influir fortemente na marcha da diocese e na futura formación dos sacerdotes. Logo estaba ademáis a opinión non favorable do equipo directivo do Seminario de Santiago. E tamén a difícil opción de buscar algunha residencia para os nosos seminaristas. Debo recoñecer que contei cun gran apoio na capacidade e na dispoñibilidade de Segundo Pérez López para encontrar algúns camiños abertos naquelas horas iniciais.
E os momentos máis entrañables de aquela experiencia...
Foi o encontro cos seminaristas cando xa lles comuniquei a decisión tomada, e a posibilidade de empezar unha vida máis familiar, baixo a paterna orientación de Segundo. Foi tamén a experiencia vivida naqueles primeiros pisos onde residiron os seminaristas, que eu procuraba visitar cando xurdía algunha oportunidade ou celebración. Por último foi tamén moi gratificante o apoio que me ofreceu o Bispo de Lugo, Frei Xosé, nas conversas que mantiven con el cando iamos á Conferencia Episcopal en Madrid.
O clero da nosa diocese, apoiou a creación do novo Teologado?
Como Delegado do Clero durante aqueles anos podo pensar –polas conversas e xuntanzas que compartín– que en xeral o novo Teologado foi considerándose como unha iniciativa valiosa. Tamén colaborou nesa impresión a opinión de Mons. Araújo, que el manifestou claramente nalgunha das súas homilías e conversas públicas.
Os sacerdotes máis novos. ¿son mellores ou peores ca os máis vellos?
Non se deben facer odiosas comparacións. Hai valores e defectos persoais nos máis vellos e nos máis novos. Como delegado diocesano do clero durante estes últimos vinteoito anos tocoume sentir e compartir moitas ledicias e amarguras na nosa convivencia. Pero a entrega e a sintonía diocesana dos sacerdotes formados no noso Teologado pareceume sempre un valioso resultado dos esforzos educativos e pastorais que alí se invertiron.
Cal sería o seu balance na valoración destes anos de vida do Teologado?
A miña valoración persoal do Teologado é moi positiva, non soamente pola parte que me tocou na súa obra, senón tamén por ser froito dunha providencia coa que o Señor nos agarimou xenerosamente, e da colaboración dos formadores e os seminaristas que constituiron aquela familia. O noso Teologado foi naquel momento o xermolo dunha primavera que seguirá dando as súas mellores flores.
Os gustos de D. Uxío
| Un lugar do mundo | Roma | |
| Unha comida | Caldo de grelos | |
| Un libro | O libro dos Salmos | |
| Unha canción | "Velai vai" | |
| Unha película | "De dioses y hombres" | |
| Un deporte | Sendeirismo | |
| Unha persoa | Os meus compañeiros de equipo | |
| Un recordo | A miña ordenación sacerdotal | |
| Un agasallo | A colaboración no traballo da parroquia | |
| Un desexo | Aprobar o esame do amor na tardiña baixa da vida |
Los seminaristas del Teologado Diocesano de Mondoñedo-Ferrol os abren sus puertas. Las puertas de su casa. Y, sobre todo, las puertas de su corazón.
Si atravesáis las puertas de su casa veréis cómo rezan, cómo estudian, cómo conviven, cómo se divierten. Podréis conocer sus lecturas, su manera de entender la vida iluminada por el Evangelio de Jesús...
Pero si os decidís a penetrar por las puertas de su corazón descubriréis algo mucho más importante. El centro no lo ocupan cosas, por muy importantes que sean, sino una persona: Jesucristo. Por Él y para Él viven, a Él aman con todo el ímpetu de su corazón juvenil.
Les ha llamado la atención la anchura del corazón de Cristo en el que encuentran cobijo los enfermos, agobiados, solos, despreciados y humillados. Es el corazón del Buen Pastor. Una imagen, aunque débil y frágil, de ese Cristo Buen Pastor es lo que quieren ser nuestros seminaristas en la Iglesia y en la sociedad de hoy. Ahora se preparan para ello. Con ilusión y constancia. En medio de una vida sencilla y austera.
Acompañados de unos guías cualificados: el rector, el director espiritual, los profesores... Todo bajo el aliento del Pastor de la diócesis que trata de conocer a los seminaristas uno a uno, animarles, orientarles, acercarlos a Cristo y abrirlos a los problemas de nuestro mundo.
Bienvenidos a esta Web. Y si alguno se siente llamado por Dios a la vida sacerdotal que no dude en ponerse en contacto con nosotros.
Un cordial saludo, con mi bendición.
+ Manuel Sánchez Monge Obispo de Mondoñedo-Ferrol
Somos a Comunidade dos Seminaristas Maiores da Diocese de Mondoñedo-Ferrol.