Un sacerdote debe ser...

 

Moi grande e ao mesmo tempo moi pequeno;

de espírito nobre coma se levara sangue real

e sinxelo coma un labrego;

heroe, por ter triunfado sobre si mesmo,

e home que chegou a loitar contra Deus;

fonte inesgotable de santidade

e pecador a quen Deus perdoou;

señor dos seus propios desexos

e servidor dos débiles e vacilantes;

un que endexamais se dobregou ante os poderosos

e se inclina, sen embargo, ante os mais pequenos;

dócil discípulo do seu mestre

e caudillo de valorosos combatentes;

pobriño de mans suplicantes

e mensaxeiro que distribúe ouro a mans cheas;

animoso soldado no campo de batalla

e nai agarimosa á cabeceira do enfermo;

ancián pola prudencia dos seus consellos

e neno pola súa confianza nos demais;

alguén que aspira sempre ao mais alto

e amante do mais humilde...

 

Feito para a ledicia,

acostumado ao sufrimento,

alleo a toda envexa,

transparente nos seus pensamentos,

sincero nas súas palabras,

amigo da paz,

inimigo da pereza,

seguro de si mesmo,

¡completamente distinto de min!

 -comenta o amanuense-.

 

                                                  (Manuscrito medieval)